Er was een tijd dat er goede mensen leefden, die goede dingen deden en juiste beslissingen namen. De wereld was mooi en in de natuur leek alles op elkaar afgestemd. De mens genoot van het dagelijks leven, voelde zich prettig in de samenleving en vond het hoogste geluk in de studeerkamer achter z'n boekrollen. Ging er dan toen niks mis? Oh jawel, er waren wel kleine ongelukjes of foutjes. De boogschutter miste wel eens de roos. De misser werd echter niet gezien als een fout van de boogschutter, maar de oorzaak moest worden gezocht in gebrekkig materiaal, een plotselinge windvlaag of een klein moment van onoplettendheid.
Ging het mooie leven dan helemaal vanzelf? Neen, bepaald niet. Het goede leven kwam niet aanwaaien. Mensen moesten er wel wat voor doen. Goed leven vroeg - net als boogschieten - om oefening. We hebben het over de wereld van de filosoof, Aristoteles. Een wereld zonder kwade bedoelingen van mensen, een samenleving zonder leugen, diefstal en bedrog, zonder moord en doodslag, zonder haat en nijd. Leefde de filosoof dan onder een steen? Nee niet echt.
Aristoteles kende wel haat, nijd en oorlog, maar geloofde in de maakbaarheid van het goede in de mens en daarmee de harmonieuze samenleving. Iedereen begon, in zijn beleving, als een onbeschreven blad. Het blad kon mooi en goed beschreven worden.
Geluk had je zelf in de hand en bereikte je door aan jezelf te werken. Door te studeren, een vak te leren en deugden te ontwikkelen.Je trainde jezelf in goede dingen doen, net zo lang tot het leek dat het bijna als vanzelf ging. Deze filosofie van Aristoteles galmt door de eeuwen heen en beïnvloedt ook ons hedendaagse denken en doen. Zijn visie op de mens, die oefent om het goede te doen in de samenleving heeft aantrekkelijke kanten. Hier vertel ik daar meer over..
Het gedachtengoed van Aristoteles leeft nog volop en het streven naar de maakbaarheid van het goede leven is gebleven. Maar hebben we niet een afslag gemist in de recente geschiedenis? Deze vraag blijft bij mij hangen na de val van Srebrenica op 11 juli1995. De wandaden van de recent overleden Ratko Mladic enkele dagen na 11 juli 1995 zijn breed uitgemeten. Maar, hoe heeft het voor onze ogen zover kunnen komen? Wie zijn wij eigenlijk (geworden)? Waar staan we (nog) voor als persoon, als samenleving? Deze vragen keren vanuit verschillende invalshoeken terug op deze site.