Brexit

Storend is de Britse houding tegenover EU. Ze voelen zich geknecht door wetten en regels van het continent.  Meer en meer wordt echter duidelijk dat men op het eiland van mening is dat de EU zich moet richten naar de nukken van de volksvertegenwoordigers in het Lagerhuis. May die voortdurend het dobberende eiland verlaat om vaste grond onder de voeten te krijgen, nu eens bij Rutte, dan weer bij Merkel, Macron of Junker. Geleidelijk beginnen haar theekransjes op het vaste land te irriteren. Ze vraagt Europese leiders voortdurend om de agenda maar weer te trekken, maar weigert aan te schuiven bij een gesprekspartner wiens tandvullingen ze dagelijks kan tellen en wiens tandpasta ze dagelijks ruikt. Dat halsstarrige theater tussen twee Britse kampen moet Europa maar oplossen, zo is de gedachte. De Britten willen niet alleen de golven beheren, maar ook het vaste land naar hun hand zetten met hun grillen. In vriendelijke bewoordingen wordt May vanaf het continent keer op keer te verstaan gegeven dat ze eerst thuis orde op zaken dient te stellen. Maar dat lukt haar niet of ze wil het niet. Zoals het feitelijk al heel lang niet lukt om het eiland in stille wateren te krijgen. Ook hier schuilt onmiskenbaar een zekere onwil achter. De Britten hebben nooit genoeg aan zichzelf, ze zijn steeds bij anderen en hebben ook altijd anderen nodig gehad om eenheid en macht uit te stralen om de onderlinge onenigheid te verdoezelen. Niet voor niets kijkt men regelmatig weemoedig terug naar glorierijke tijden, waar het eiland over de wereld uitkeek. Inmiddels staan alle overzeese gebieden van de eens zo grote natie op eigen benen en zijn de bewoners van het eiland op zichzelf aangewezen. Wat resteert is een dobberende eiland vol tweespalt. De democratie heeft er niet gewerkt en werkt er nog steeds niet, zoals de opstelling van het Lagerhuis haarfijn aangeeft. De democratie is volledig overgoten met een laag feodale nostalgie, waarbij een bovenlaag een onderlaag wil knechten. Het zal bijna niemand verbazen dat het dobberende eiland verder afbrokkelt wanneer de gevolgen van de Brexit  voelbaar worden. David Hume is er in geslaagd om I. Kant te doen ontwaken uit zijn sluimer van onwetendheid. Misschien slaagt het continent er binnenkort alsnog in om het eiland te doen ontwaken uit de sluimer van de traditie. Dat men eindelijk eens begin maakt om de democratie serieus te nemen. Een eerste stelregel daarbij is dat iedereen voor één telt en niemand voor meer dan één. Dat wil zeggen dat een meerderheid verantwoordelijkheid neemt voor het wel en wee in de hele samenleving en niet slechts de eigen wil oplegt aan de minderheid. Vanuit dat oogpunt van gelijkheid ben je verplicht om overeenstemming te bereiken met een andersdenkende en kun je niet volstaan om alleen zijn tandvullingen te tellen en het gissen naar het merk tandpasta.