Gute Nacht Freunde

De politiek heeft nog steeds geen eenduidige toon gevonden in de Exodus uit het Oosten. Premier Rutte zingt voortdurend ‘blijf bij mij en waak met mij, maar zijn politieke vriend Zijlstra leidt het orkest met een bewerking van de 1e grote opus van Bashar al Assad, getiteld: ‘stay away from me’.

 Zijlstra’s politieke partner zingt intussen met vrolijke toon ‘alles is vrij, kom er toch  bij, waar ben je ? …’  Een oppositionele middenmoot hoor je wat op de achtergrond neuriën: ‘waarheen leidt de weg die ze moeten gaan’. Waarop Wilders antwoordde met een heavy-metal uitvoering van Assad’s grote werk, met eigen titel “omkeren?”  Deze kakafonie is even mistroostig als het voetbal van afgestempelde halfgoden, die door een vergezicht missende Blind tussen de lijnen worden gebracht.  Een ideale gelegenheid voor Tweebeeke die met iets te hoge toon zingt van een ‘Via Dolorosa’ voor haar kijkers. Nieuwsuur beoogt aan te zetten tot meningsvorming, maar toont een uur van doelloos en zinloos cultureel lijden. Het formeert met de heiliging van de het vrije woord een tweestromenland met morrende en wrokkige kuddes, die hunkeren naar spreekbuizen. Het trekt de kijker met haar eigen formule: Hoe haalt heel Holland het hatelijkste in zich boven? Met een korte blik naar de oosterburen of de zuiderburen rijst de vraag hoe het mogelijk is dat de Lage Landen is blijven hangen in een journalistieke stijl van minachting en misachting?  Of is dit nu juist een afspiegeling van onze cultuur? Een zeker cultuurpessimisme vermengd met nihilisme en wrokkigheid vanwege innerlijk onvermogen.  Een grauwe werkelijkheid waarin elke identiteit uit beeld verdwijnt zoals een fietser in een kille mistige avond op een heel klein stukje aarde wordt teruggeworpen. ‘15 miljoen’ stukjes zelfbestuur die geen andere uniformiteit verdragen, dan woede, wrok en angst  

De Lage Landen vol schimmen die zich voor het beeldscherm laten vollopen met wrok en waan. Schimmen zonder routemap om zich uit het tweestromenland te bevrijden. Beroering ontstaat in dit richtingloos bestaan zodra het ochtendgloren zich aandient en de mist optrekt. ‘15 miljoen mensen’ jagen dan ieder op eigen wijze  het ‘zwitser-leven-gevoel’ na. In de avondschemering wordt de illusie van de dag weer verruild voor een tocht door tweestromenland waarin wrok en waan om voorrang strijden bij weer dezelfde deskundigen.

Dit cyclische fenomeen is een voedingsbodem voor verdere vervreemding van de werkelijkheid en daarmee van de eigen identiteit. De Lage Landen dreigen meer en meer het eigen gezicht te verliezen, het verlangen naar dat kroegje in ‘Brabant’ en de ‘lege fles’ die steeds verder uit beeld geraakt, nu de wagon stilstaat bij de poort van Auschwitz . De Lage Landen bedekken inmiddels het gelaat om maar niet te worden aangesproken en vluchten in een nevelige romantiek uit de tijd die er niet meer is. In dat ‘second live’ formeert men een bestaan met overzichtelijk gestructureerde klassieke muziek, zwijmelende soaps, verslavende games en pillen verslindende dance-events.   

Deze leefwereld van de Lage Landen wordt wreed verstoort door de intocht uit het oosten. ‘Laat me in de waan, laat me in de waan’, maar de waan biedt geen bestaan, wanneer het vertrouwen wordt verruild door de angst. Waan gedrenkt in angst is broos, kwetsbaar en herbergt oncontroleerbare krachten in zich, die alom worden gevreesd door Tweebeeke en haar sprekers. Maar de waan, de droom is voorbij. De intocht van duizenden wekt ons. Er is bij ‘sprekers’ nog een klein sprankje hoop nu het gemor in het Oosten rijst dat men het door Angela aangeboden ‘Glass’ niet hoeft te heffen. Maar Angela vraagt niet ‘of men komt of gaat’, dus de tafel dient gedekt.

Daar staan we dan als wreed ontwaakte schimmen. We zijn onherkenbaar geworden en dragen onze eigen westerse boerka. We hebben voor de buitenwacht geen gezicht meer.  We dromen geen dromen meer.  Sterker: we herinneren ons ook geen dromen meer. Dat maakt ons wrokkig en woedend.  Nee, we zijn niet boos op de vluchtelingen. De vluchtelingen, dat is niet een probleem. We zijn onmachtig in onszelf en hebben een probleem met onszelf. We hebben onze eigen boerka ontworpen op dat hele kleine stukje aarde.  Is het nu geen tijd dat we gaan zien in de werkelijkheid en dat we werkelijkheid worden voor de ander als ander. We krijgen slechts problemen wanneer we meer schimmen scheppen in een mistig avondland. Kortom we dienen de dialoog aan te gaan met onszelf. Kunnen we het ook stellen zonder ons eigen boerka? Gute Nacht Freunde. 

Afdrukken